Blog van mijn moeder (3)

Hier weer een blog van mij, de moeder van Mayke.
Er ligt mij iets op het hart wat ik graag even kwijt wil.
Ik zal hier veel verschillende reacties op krijgen denk ik.

Laat ik allereerst voorop stellen dat ik het vreselijk vind wat er nu door corona gebeurd met de jongeren.
Ik onderschat de ellendige situatie waar de jeugd nu in zit ook zeker niet. Ik herken het namelijk maar al te goed!
Ik las dat ongeveer 82% van de jongeren op het punt staat uit te vallen. De moedeloosheid onder de jongeren groeit en er lijkt geen einde aan de coronacrisis te komen. 
De studies vertragen door het uitvallen van de lessen, ze kunnen niet meer naar de kroeg of feestjes, niet meer met vrienden afspreken, niet meer sporten en tot overmaat van ramp mogen ze door de avondklok ook niet meer naar buiten ’s avonds. 
Dit noemen ze dus ‘het stille leed van de jeugd’. ( Telegraaf van zaterdag 6 februari 2021 )

De laatste tijd wordt er veel geschreven over de jongeren.
Ze zijn depressief aan het worden omdat ze nu dus nergens heen kunnen en ze hebben daardoor veel spanningen. 
Maar…
Deze ellendige situatie gaat vroeg of laat voor deze jongeren voorbij. Er komt een tijd dat alles weer ‘normaal’ gaat worden. Uiteindelijk komt er voor hun wel weer perspectief.
Ze kunnen over een tijdje bovenstaande dingen weer oppakken en misschien zelfs dit moeilijke jaar vergeten.

Maar mijn dochter Mayke niet!! En met haar zovelen niet.
Het wrange is dat Mayke namelijk NOOIT naar een kroeg durft,
NOOIT met vrienden durft af te spreken ( die ze overigens ook weinig heeft ),
NOOIT überhaupt aan een opleiding is durven te beginnen ( ook al is ze bovengemiddeld intelligent dus dit had ze makkelijk gekund ),
NOOIT zonder spanning ergens heeft durven eten.
Het sporten wat ze noodgedwongen moest gaan doen omdat ze door haar medicatie 40 kilo was aangekomen.
Het sporten heeft ze overigens alleen maar voor elkaar gekregen dankzij haar trainer die haar elke dag opnieuw stimuleerde om te komen.
En zo kan ik nog veel meer dingen opnoemen die Mayke nooit heeft gedurfd en nooit zal gaan durven wat de ‘normale’ jeugd wel doet.

Een meisje in het interview van de Telegraaf zei: ‘ Op deze manier te moeten leven is volstrekt abnormaal.
Dit klopt helemaal.
Maar nogmaals, voor de ‘normale’ jeugd komt een einde aan deze situatie waar in niks kan. Voor Mayke niet. 
Mijn lieve dochter zit hier haar hele leven mee, net als velen met haar die een beperking hebben. 

Daar moet ik namelijk veel aan denken als ik dingen lees over wat corona doet met jongeren.
Ik hoop dat mensen eens gaan beseffen dat er een hele groep jong volwassenen bestaat die altijd zo moeten leven.
Met hun angsten, hun depressie en/of hun beperkingen. Dag in, dag uit. 
Dat dit de andere keerzijde van dit verhaal is en dat de ‘normale’ jeugd straks weer gelukkig door kunnen gaan met hun leven. 
Ik had ook graag gezien dat Mayke dit soort dingen kon doen, maar niet voor iedereen is het zelfsprekend om de deur uit te gaan en leuke dingen te doen.

Een gedachte over “Blog van mijn moeder (3)

  1. Hoi moeder van,
    een bericht namens (ook) een moeder van 😉 Het klopt wat je schrijft. Ooit (al weet men niet wanneer) zal er voor een deel van de jeugd/jongeren weer meer mogelijk zijn. Heel vanzelfsprekend. Maar voor mijn dochter niet. Geen stuiterende, sociale, de wereld ontdekkende puber, met vriendinnen en gezellige afspraakjes. Gewoon niet. Nooit gehad, zal in de toekomst ook niet zo zijn. Doet mij als moeder van enorm veel zeer. Ik gun haar zoveel meer. Ik gun haar de hele wereld, de realiteit is dat haar wereld beperkt is.
    Al een jaar lang moet ik toezien hoe een kind dat voorheen al worstelde met de dagen, nu nóg harder moet ‘watertrappelen’ om haar hoofd boven water te houden. Ze neemt taal letterlijk. Dus de opdracht ‘blijf binnen’ is dan ook blijf binnen. Dagen, weken achter elkaar. De angst die voortdurend gevoed wordt, 24/7. Gevolg, buiten is gevaarlijk gebied! Na jaren van investeren in zelfstandig een boodschapje doen is weg. Ik kan weer van nul af aan gaan opbouwen. Ik, want ik word er als moeder van verantwoordelijk voor gehouden dat mijn dochter ‘gewoon’ meedraait in de maatschappij.
    En dan is er de eenzaamheid. Enkel op school (passend onderwijs) heeft/maakt zij contact. Mag je niet meer naar school, tsja dan valt dit ook weg. Jammer joh. Járen mee bezig geweest. Heeft mijn dochter een gsm vol nummers van gezellige vriendinnen? Nee. Het is dagen stil. Ze heeft mij en haar zus, that’s it. Maar wel volhouden hoor, we doen het tenslotte samen!
    Ik lees ook de berichten over jongeren en corona. En ja, ik kan het me levendig voorstellen. Ik kijk ook naar mijn dochter en welke enorme impact het op haar heeft. Terug naar af. Bijzonder weinig begrip vanuit de maatschappij. ‘Alle jongeren feesten, hangen samen en hebben not bene een gsm, game computer, dus wat zeuren ze nou’. Nou beste mensen, er zijn jongeren die dat niet hebben, ongelooflijk maar waar. Er zijn jongeren die niet eens meer naar buiten gaan/durven, mits met een dringende reden en de nodige motivatie gesprekken. Nee beste mensen, niet alles is vanzelfsprekend, niet voor iedereen. Houd de oogkleppen stevig gesloten, dat zal best wel veilig voelen. Net zo veilig als de 4 muren waarin mijn dochter zich al maanden opsluit. Vanachter die oogkleppen zullen jullie mijn dochter ook vast bestempelen als ‘raar’. Zouden jullie echter verder durven kijken, dan zie je een prachtig mensje. Ik in ieder geval wel.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s